Reklam
Reklam

HAKK’IN HATIRI ÂLÎDİR, HİÇBİR HATIRA FEDA EDİLMEZ!

HAKK’IN HATIRI ÂLÎDİR, HİÇBİR HATIRA FEDA EDİLMEZ!
  • 26.02.2026
Reklam

Daha önce siyasetin içinde bulunmuş veya şu anda bulunmakta olan, çeşitli partilere mensup bazı siyasetçilerin, kanaat önderlerinin, ilim sahibi kişilerin v.s. üzerinde durdukları, düşündükleri ve düşüncelerini çeşitli platformlarda dile getirdikleri bir konudur; “Yarınımız, geleceğimiz olan gençlerimizin ‘din’den veya ‘inanç’larından, ahlâkî değerlerden giderek uzaklaşıldığı” konusu. Dindarlığın bir ‘şekilciliğe‘ dönüşmeye başladığı endişeleri mevcut. Bunun yanında, gençler arasında ‘deizm‘ gibi eğilimlerin arttığının gözlemlenmesinden bahsediliyor. Bazı sosyolojik araştırmalar da, bu görüşleri destekler mahiyette…

Hiç şüphe yok ki, üzerinde durulması gereken çok önemli meselelerimizdir bunlar. Toplumun meselesi yani. Çünkü biz bunları gündelik yaşantımızda, sosyal hayatımızda öteden beri görüyoruz, duyuyoruz ve birçok olaya da şahit oluyoruz.

Aynı zamanda bir ülkede adaletsizlik, hukuksuzluk, liyakatsızlık algısı veya olgusu artış gösteriyorsa, ekonomik sıkıntılar ve enflasyonist bir ortam mevcut ise, durum daha da karmaşık demektir. Çünkü bu tür olumsuzlukların da ahlâkî dejenerasyona, bozulmaya zemin hazırladığı saklanamayacak bir gerçektir.

Baktığın zaman, dinin özü ahlâk değil mi? Evet, ‘kesinlikle öyledir’ diyebiliriz rahatlıkla. Ahlâk, büyüklere saygıyı, küçüklere sevgiyi, dürüstlüğü, merhameti, adaletli olmayı v.s., gibi duyguları içinde barındırıyor. Bunların hepsi erdemli davranışlardır. Bunda herkes hemfikir zaten. Ama maalesef bazı gençlerimizin bu erdemli davranışlardan, yani ahlâktan uzaklaştığını görmek, çok üzücü ve düşündürücü gerçekten. İşte bahsini ettiğim bu erdemli davranışların da kaynağı ‘vicdan‘dır elbette. Vicdanın olmadığı bir yerde, dindarlık (hemen hemen ortak kanaat) sadece bir ‘gösteri‘, ‘şekilcilik‘ olarak kalır. İçi boş bir tencere veya içi boş bir teneke gibi de diyebiliriz…

EBEVEYNLER ÖRNEK OLMAK ZORUNDA!

Pekiyi, “bu ‘erdem‘li davranışları nasıl kazandıracağız gençlerimize?” İşte bu sorunun kuvvetli cevaplarından birinin, ‘Biz ebeveynlerde‘ olduğunu düşünenlerdenim. ‘Nasihat’ın tek başına pek de işe yaramayacağı kanaatindeyim. Ailenin rolü burada çok belirleyicidir. Çocuklar duyduklarını değil, gördüklerini kopyalar. Meselâ bir anne veya baba, evde namaz kılıyor ama gıybet yapmaktan da geri duramıyorsa veya dürüstlükten bahsediyor ama telefonda konuşurken birine yalan söylüyorsa, dinî ibadetleri yerine getiriyor ama adaletsiz davranıyorsa v.s., işte burada yanlış olan, fecî olan tam da budur. Çünkü bu tür davranışlar, dinin ahlâkla bağının kopmasına sebebiyet veriyor. Bu davranışları ebeveyninden gören çocuk tabii ki, dini ‘belirli ritüelleri yerine getirmek ama günlük hayatta bildiğini okumak‘ olarak beynine kazıyor. Sonra siz çocuğa okulda, konferanslarda istediğiniz kadar erdemli davranışlardan bahsedin. Onun için yukarıda, ‘nasihatın tek başına pek de işe yaramayacağını’ söyledim. Yani kısacası, çocuk evde gördükleri ile  söylenenler arasında bir ‘bağ‘ kuramıyor.

O zaman yapılması gereken; ebeveynlerin de bu konularda bilinçlendirilmesi. Bu çok önemli. Bunun birçok yolu var tabii. Meselâ içinde bulunduğumuz zaman dilimi buna çok müsait. Ramazan ayındayız. Yapılan TV programları, sohbetler, vaazlar vasıtasıyla, orucun neyi bozup bozmadığını, yıllardır öğrendi sanırım halkımız. Artık bunlardan ziyade, olabildiğince bahsini ettiğimiz meselelere yönelmenin, yoğunlaşmanın isabetli ve faydalı olacağına inanıyorum.

ÇOCUKLARIMIZI BİLİNÇLENDİRMELİYİZ!

Bütün bu söylediklerimiz bir tarafta, bana göre aslında en önemli problemimizin çocuklarımıza, “Hakk’ın hatırı, halkın hatırından âlîdir (yücedir)” bilincini aşılayamamamızdan, taze dimağlara, beyinlere nakşedemememizden kaynaklanıyor. (Hemen belirtmiş olayım ki; burada bir genellemede bulunmuyorum. Bu konuya önem veren ebeveynlerin çok olduğu da muhakkak. İnşallah sayıları giderek çoğalır.) Yani, öyle bir ‘Hatır‘ ki, Ali’nin de, Ayşe’nin de, Ahmet’in de, Mehmet’in de, senin de, benim de, kısacası bütün halkın hatırından yücedir. Yok daha ötesi. Ben buna inanıyorum şahsen.

Çözüm; “Hakk’ın hatırı” ve “vicdan” merkezli bir eğitimin kalıcı hale getirilmesinden geçiyor. Görüyoruz ki, ‘Z kuşağı’ dediğimiz gençlerimiz ve sonrası ‘yap’ denildiğinde değil, ‘neden yapmalıyım?’ sorusuna cevap bulduğunda ikna oluyor ve onu yapıyor. Çocuklarımıza, ibadetin veya ahlâkî kuralların insan onuruna, toplumsal adalete ve dolayısıyla iç huzura katkısını anlatmalıyız. ‘Dürüst ol‘ derken sebebini de açıklamalıyız. Hep yakındığımız konulardan biridir; ‘eskiden büyüklere saygı vardı‘ diye. Oysa ki, ‘büyüğüne saygı göstermeyi‘ tembihleyen bir inancın, “yaratılanı severiz, Yaradan’dan ötürü‘ diyen bir vicdanın etkisi çok büyüktü. Bu etkiyi, gençlerimize geri kazandırmak zorundayız. Örnekler çoğaltılabilir şüphesiz…

YAŞADIĞIM ‘MÜNFERİT’ BİR OLAY!

Bu arada, konuyu ve yazımı çok uzattım ama benim bizzat yıllar önce yaşadığım (1986 veya ’87 olabilir) bir olayımı anlatmak istiyorum: Bahsini ettiğim yıllarda, ikamet ettiğim mahallede, iki cami vardı. ‘Cuma Namazı’ için hep aynı camiye gittiğimi farkettim. ‘Bu Cuma da diğer camiye gideyim’ dedim. Erken gittim camiye. İmam, vaaz ediyordu. ‘Oturup dinleyeyim. Ben de vaazdan biraz faydalanayım’ dedim. Konu; ‘Haram’. Harama bakmak, günah işlemek v.b., meselelerden bahsediyordu. ‘Haram’ dedi imam. “Müslüman harama bakıyor, günaha giriyor, onun için gözleri bozuluyor ve ‘şişe dibi’ camlı gözlükleri de takıyor tabii…” gibi sözler sarfetti. Yani göz bozukluğunun sebebini ‘harama bakmak’ olarak açıkladı bir nevî. Cami büyük bir cami. Etrafıma baktım, benden başka gözlüklü yok. ‘Direk bana söylüyor bu sözleri‘ diye düşündüm. Sıkıldım, terledim. Çünkü, ‘sanki herkes bana bakıyor‘ gibi hissettim. Bir ara ‘kalkıp gitsem mi acaba?‘ diye sordum kendime ama “Allah’ın emrinin her şeyden daha üstün olduğunu” düşünerek çıkmadım. (Bu, ‘münferit’ bir olaydır neticede. Bundan dolayı bir kurum töhmet altında bırakılamaz, bir mesleğe mâl edilemez. Bunu özellikle belirtmiş olayım.) Evet, İslâm’da ‘haram’ vardır ve harama bakmak ‘günah’tır ama böyle mi anlatılır, Allah aşkına? İmamın bu sözleri, birilerini yaftalamak değil de nedir?

Bu örneği şunun için verdim aslında; Bizler, dünün gençleriydik, bugünün ebeveynleriyiz. Ama kabul edelim ki, münferit de olsa buna benzer vâkâlara, o zamanlar daha fazla rastlanıyordu. Artık öyle değil. Diyanet İşleri Başkanlığı’mızın da hakkını teslim etmek isterim. Her zaman, bu konulara çok hassasiyet gösterildiği, önemle mücadele edildiği ve büyük mesafe de katedildiği kanaatindeyim, vesselâm.

Reklam
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

YORUM YAZ