ŞİDDETİN SON BULMASI İÇİN ‘ZİHNİYET DEVRİMİ’ ŞART!

Yarın, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü. Türkiye’de 8 Mart, ne yazık ki, bazı Batı ülkelerinde olduğu gibi, sadece bir ‘bayram‘ havasında geçmiyor. Toplumda ‘ben de varım, beni yok saymayın’ dediği bir farkındalık günü, ‘ben de erkekler gibi aynı haklara sahip olmak istiyorum’ gibi taleplerin dile getirildiği, bir hak talep etme günü hem de kutlama günü olarak iç içe geçmiş duygular şeklinde yaşanıyor. Yani ne tamamen şenlik havasında ne de tamamen mâtem atmosferinde diyebiliriz rahatlıkla. Tek tip bir kutlamadan bahsedemeyiz.
Her 8 Mart’ta olduğu gibi hiç şüphe yok ki, belediyelerimiz, siyasî partilerimiz bazı devlet kurumlarımız, ‘kadınlarımızın günü’nü kutlayacaklar, bu istikamette mesajlar yayınlayacaklar. Birçok belediyenin etkinlikleri de olacaktır illa ki. Meselâ sergiler, konserler, söyleşiler v.s. düzenlenecektir. Başarılı olmuş kadınlara plâket falan verilecektir. Kültürel etkinlikler düzenlenecektir belki de. Kadına yönelik şiddete dikkat çeken mitingler ve yürüyüşler yapılacaktır. Okullarda çeşitli etkinlikler de olacaktır. Kim bilir? Bazı yazılı ve görsel medyada dosyalar ve programlar hazırlanacaktır. Tamamen ‘bayram‘ havasında geçmeyeceği için ‘kadının daha fazla temsil sorunu, eşit ücret, kadına yönelik şiddet bir de (az daha unutuyordum) İstanbul Sözleşmesi tartışmaları‘ gibi konular yine ön plâna çıkacaktır.
Tamam. Bütün bunlar bu etkinlikler olsun, olmalı da. Çünkü 8 Mart, sadece kadına ‘çiçek verme günü‘ olarak kalmamalıdır ama takvim yaprağını çevirdiğimiz zaman da yani 9 Mart’ta yine ‘eski tas eski hamam‘ şeklinde devam etmesin lütfen. Öteden beri hep böyle olmadı mı? Maalesef hep böyle oldu. Yani hep ‘söylem‘ tarzında kaldı.
YASALAR LÂYIKIYLA İŞLEMİYOR!
Ülkemizde kadını korumak için (şiddetle ilgili) yapılan güzel yasalar ve düzenlemeler var elbette. Ama bazı konularda olduğu gibi, burada da bu yasaları lâyıkıyla işletemiyoruz, yerine getiremiyoruz. Görüyoruz ki, uzaklaştırma kararlarının takibi, koruma mekanizmalarının hızlılığı ve etkinliği konusunda eksiklikler var. Kâğıt üzerindeki hak ile güvenlik arasında büyük boşluklar var. Bu da problemin büyümesine sebep oluyor. Aynı zamanda cezasızlık algısı var. Bazı dâvâlarda ceza indirimleri, iyi hâl tartışmaları, yargı sürelerinin uzunluğu gibi meseleler, toplumda ‘nasıl olsa ciddî bir şey çıkmayacak‘ algısını güçlendiriyor. Dolayısıyla tabii ki bu algı, caydırıcılığı zayıflatmış oluyor. Yani kısacası demek istediğim, sorun çok büyük. Tek bir yasa değişikliği ile çözülebilecek bir mesele gibi durmuyor. İdeolojiden ayrı bir devlet politikası gibi görülmeli. Bununla birlikte, günümüz dünyasında öyle bir noktadayız ki, ‘evdeki eğitim‘ ile ‘ekrandaki dünya‘ arasında da devasa bir farklılık var ve çoğu zaman da ekranlar galip geliyor maalesef. Yine burada, aileye büyük iş düşüyor ve aileden okula kadar uzanan köklü bir kültürel, zihniyet ve mantalite değişimi gerekli bence.
KADINA ŞİDDET SADECE GÜVENLİK MESELESİ DEĞİL!
Kadına yönelik şiddeti sadece güvenlik meselesi olarak görmemek gerekiyor. Hele hele, ‘münferit bir olay canım‘ diyerek geçiştirmemek gerektiğine inanıyorum. Böyle yapıldığı zaman mevcut yarayı iyileştiremezsiniz. Olsa olsa üzerini örtmüş olursunuz. Yara, meseleden kaçarak değil, yüzleşilerek çözülür, değil mi?
Gönül arzu eder ki; inşaallah bu seneki ‘8 Mart’ bir milât olur da özellikle sıkça rastladığımız, yazılı ve görsel medyada, sosyal medyada duyduğumuz kadına uygulanan şiddet, öldürme olayları, haberleri (Daha yeni bir kadın öğretmenimiz öldürüldü) son bulur, ülkemizin gündeminden tamamen çıkar. En büyük temennimiz bu olacaktır şüphesiz ama yukarıda da belirttiğim gibi, zihniyeti dönüştürmeden kalıcı bir sonuç alınamayacak galiba. Eğer bir baba kızının, bir koca eşinin, bir ağabey kız kardeşinin kararlarına saygı duymayı öğrenemezse, bu sorun çözülemeyecek gibi duruyor.
CUMHURİYET AYDINLANMASI
Evet, kadına gerçek değer mutlaka verilmeli. Bu da nasıl olacak? Tabii ki, kadının iradesini erkeğin iradesi ile eşit tutmakla, kadının zekâsına saygı duymakla, yaşam hakkını pazarlık yapmadan savunmakla olacaktır. Gerçek değer böyle anlaşılır. Kadını sadece ‘bir anne‘ ya da ‘vitrindeki bir manken‘ gibi görmemeliyiz. İşte bunun için illa ki örnek alınacak bir yer arıyorsak, başka ülkeler ne yapmış ne etmiş değil de, bizim temelleri bir asır önce atılmış bir ‘Cumhuriyet Aydınlanması‘ var. Ona bakalım. Bir başkası ve en önemlisi de; Peygamberimizin kadınlara karşı nezaketini, onlarla istişare etmesini ve ‘Sizin en hayırlınız, kadınlarına karşı en iyi davrananızdır‘ sözünü hatırlamak gerekiyor. Bunları hatırlatmak için de görev, din görevlilerine ve kanaat önderlerine düşüyor. Şiddetin değil, adaletin ve sevginin konuşulduğu, kadının hakkının ve onurunun her şeyden üstün tutulduğu bir gelecek, özlemimizdir.
CEFAKÂR, VEFAKÂR ANADOLU KADINI!
Bu arada, madem ki, 8 Mart sadece bir kutlama günü değil, aynı zamanda kadınların emeğini, fedakârlığını, cefakârlığını, onurlu mücadelesini hatırlama günüdür; Kurtuluş Savaşı’nda kağnısıyla cepheye mermi taşıyan, sırtında silah götüren kadınlarımızı, Çanakkale Savaşı’nda, çocuklarının ellerine kına yakarak, belki de bir daha geri dönemeyebileceklerinin farkında olarak cepheye gönderen ve gönderirken de gözyaşını içine akıtan o güçlü, kocaman yürekli kadınlarımızı nasıl unuturuz? ‘Kınalı kuzular‘ını gönderdi onlar cepheye. Ne için? Tabii ki, vatan savunması için. Hepsini saygı, minnet ve rahmetle anıyorum. Onlar, sadece bir eş, bir anne değil; gerek duyulduğunda vatanın savunucuları olmuşlardır…
Bu vesile ile, hayatımıza değer katan bütün kadınlarımızın, ‘8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nü, en samimî dileklerimle kutluyorum, vesselâm.
















































