İNSAN HAYATI BU KADAR BASİT VE UCUZ MU?!

Çok uzun zaman oldu yazmayalı… Ama iyi ki de beklemişim… Belki de doğru zaman bu zamandı… İnşallah bundan sonra Allah kalemime zeval vermez de, her gün klavyemin yettiği, aklımın erdiği, sağlığımın elverdiği sürece köşe yazılarıma kaldığım yerden devam ederim…

11 Temmuz 2025 Cuma günü öğleden sonra idi… Telefonum çaldı ve arayan kuzenimdi… Korkulu, heyecanlı, panik bir halde, sadece kan bağımız olan bir kişinin kardeşini aradığını, “Gördüğüm yerde bacaklarını kıracağım, onu gömeceğim, öldüreceğim, elimden kimse alamayacak, hele burada göreyim, evin (aynı zamanda benim de evim) önünden geçtiğini görmeyeyim, buralara sakın gelmesin” şeklinde tehditte bulunduğunu ve bu tehdidin de tarafıma iletilmesini söylediğini belirtti. O kadar korkmuşlardı ki, hemen beni almaya gelmek istediler, yalnız kalmamdan korktuklarını belirttiler. Beni tehdit eden ve sadece kan bağımız bulunan bu kişi, aynı zamanda bir başka kişiyi daha arayıp, aynı cümleleri ona da sarf ederek, bu sefer Keşan merkez vs. gibi yerlerde bana rastlaması durumunda aynı şeyleri yapacağını ve bunu da bana iletmesini söylemiş…

Bu tehditler karşısında ben de her normal vatandaş gibi, can güvenliğimin tehlikede olduğunu belirtmek ve önlem almak için ertesi sabah Keşan İlçe Emniyet Müdürlüğüne gittim, şikayetimi belirttim, bu tehditleri bana ileten 3 kişinin de ismini vererek, şahit yazdırdım…

Benim ifademin ardından çağrılan şüpheli, sonradan şahitlerimin bana aktardığı kadarıyla tamamen yalan ifade vererek, inkar ettiğini ve konuyu farklı bir yere taşıdığını öğrendim…

Buraya kadar her şey normal… Evet evet normal… Yalan ifade vermesi de normal!… Çünkü bundan sonraki gelişmeler karşısında, onun yalan ifadesi pek de önem taşımadı benim için!..

Olayın ardından 3. gün şahitlerden biriyle yaptığım görüşmede, “Herkes vermiş ifadesini, bir tek ben kalmışım, ben de verdim.” dedi… Bunun üzerine, diğer 2 şahidimin bana ya da başkasına yalan bir şey söylemeyeceğinden o kadar emin bir şekilde, emniyette aldım soluğu… Bir amirin yanına girerek, durumu izah ettim ve şahitlerimin 3.ünün de ifade verdiği bilgisini aldığımı söyledim. Kendisi, birinin ifade verdiğini, diğerinin İstanbul’da olduğunu belirttiğini söyledi… O da memurundan aldığı bilgiyi bana iletti tabi ki… Bunun üzerine, bir amir ve bir memurun yanında telefonumun megafonunu açarak, şahitlerimi sırayla aradım ve emniyetten herhangi bir arama yapılıp, yapılmadığını, ifade verip vermediklerini sordum. Her ikisi de hiçbir şekilde aranmadıklarını belirtti!.. Emniyetten birileri yalan söylüyordu ama o kimdi bilmiyorum… Sonra bana diğer iki şahidimin haftasonu da dahil olmak üzere 7/24 gelip ifade verebileceklerini belirttiler, yine onların yanında şahitlerimi aradım ve biri 18 Temmuz Cuma akşamı, biri de 20 Temmuz Pazar günü ifadeye geleceğini belirtti… Emniyetten ayrıldım ve yaklaşık 2 saat sonra tekrar arandım, emniyete gelmem gerektiği ve tebliğ yapılacağı söylendi… Gittim, şüpheli hakkında uzaklaştırma kararı çıkmış… Diğer 2 şahidimin ifadesinin de eklenip, mahkemeye gönderileceği de ayrıca belirtildi…

Ancak… 18 Temmuz 2025 Cuma günü İstanbul’dan gelip, akşam saati Keşan’da olan ve yazlığa gitmeden karakola uğrayan şahidim (Yarım saatten fazla da bekletilmiş) olanı biteni anlattıktan sonra, karşısındaki memur, “sizi boşuna beklettik, zaten karar çıkmış, diğer şahidin de gelmesine gerek yok!” tarzında cümleler kullanarak, yazılı ifadesi ve imzası alınmadan yollanmış… Memurun bu sözlerine karşın diğer şahidim 20 Temmuz Pazar günü karakola gitmiş, adıma olan dosyaya ifade vermek için geldiğini söylemiş, ifadesini vermiş, imzasını atmış, ifadesini alan bay ve bayan memur, diğer şahidin de ifadesinin alınacağını belirtmiş… Şahidim de doğal olarak Cuma akşamı yaşananları anlatmış, kardeşinin geldiğini ancak ifadesine gerek olmadığının belirtildiğini ve şu anda İstanbul’da olduğunu söyleyip, bulunduğu yerde ifade verebilir mi diye de sormuş… Aldığı cevap; “Burada vermesi gerekiyor” olmuş…

Şimdi… Bu kişi İstanbul’dan geliyor ve direkt karakola uğrayıp, ifade için geldiğini söylüyor, olan biteni anlatıyor, dinleniyor ve “gerek yokmuş, boşuna geldiniz” denilip yollanıyor… 2 gün sonra aynı karakola giden diğer şahidime başka bir memur ki bu memur olması gerekeni belirtip, kardeşinin de ifadesini alınması gerektiğini belirtiyor…

Ortada bir şeyler dönüyor ama bizim aklımız da fikrimiz de almıyor!… Şahitlerin (ilki hariç) acaba önce kasten mi ifadesi alınmıyor, çünkü çağrılmadıkları ve aranmadıkları halde karakolda arandıkları ve İstanbul’da olduklarını söyledikleri gibi kirli bir bilgi dolaşıyor… Daha sonra ifadeye geliyor ve gerek yok denilip, gönderiliyor… Son olarak mutlaka gelmesi ve ifadesi alınması gerek deniliyor…

Sonuç olarak ortada bir şüpheli, bir mağdur ve 3 şahit var… Şüpheliye uzaklaştırma kararı verilse de, bir kişiyi öldürmekle tehdit ediyor, üstüne devletimin memuruna yalan ifade vererek, kamuyu meşgul ediyor…

Şüphelinin şahitlerimi aradığı tarih ve saat ortada, telefon numaraları da üzerlerine kayıtlı… Böyle ciddi bir tehditte konuşma kayıtları dinlenmeli ve şahide bile gerek olmadan gereği yapılmalı… Aksi halde cinayetlerin önüne geçilemez, mağdurlar kendini ifade edene kadar tahtalı köyü boylar!.

Bakalım… Ülkemizde hak, hukuk, adalet var mı yok mu göreceğiz!.. Çünkü; yedirmekle, içirmekle, bu tür olayların üstünün kapatılacağını düşünenler bile var!…Bir şişe viski, mangal, şarkı türkü ile böylesine ciddi olayların üstünün kapatılacağını düşünülüyorsa; geçmiş olsun!.. Son nefesime kadar bu olayın peşini bırakmayacağım!..

Saygılar benden size; yalancıların kral, doğrucuların kepazeye çevrildiği düzenin bozulması dileğiyle!..