MAAŞ ZAMLARI ‘DERDE DERMAN’ OLMAKTAN UZAK!

Geçtiğimiz haftanın son iş günü, Haziran ayının enflâsyon verileri açıklandı. Tahmin edilmesi zor olmayan rakamlardı fakat önemliydi. Çünkü neticede çalışan memurları, emeklileri doğrudan ilgilendiren, onların ceplerine veya keselerine hitap edecek rakamlardı bunlar.

Evet, malûmun ilânı gibi bir şey olacak belki ama köşe yazılarımın ‘titr’ine de uygun olduğu için biraz bahsedelim isterseniz.

Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK)’nun açıklamalarına göre; aylık enflasyon, 0,99 oranında artış gösterirken, yıllık enflasyon ise % 32,11 oldu. 12 aylık ortalama (kira artış sınırı) da % 32,03 olarak belirlendi. Tabii ki, bu veriler ışığında milyonlarca çalışanın ve emeklinin beklediği 6 aylık enflâsyon farkı netleşmiş oldu. SSK ve Bağ-Kur emeklilerinin maaşlarına % 17,76 oranında artış yansıtılacak. En düşük SGK ve Bağ-Kur emekli aylığının da 20 bin liradan 23 bin 552 liraya çıkarılması bekleniyor.

Memur ve memur emeklilerinin zam oranları ise, yüzde 13,52 olarak hesaplandı. Çalışan memurlara ve bütün emeklilere ‘hayırlı-uğurlu olsun‘ diyelim.

TÜİK, rakamları açıklayınca, benim aklıma iki soru geldi: ‘Beklenen rakamlar mıydı ve istenen rakamlar mıydı?‘ diye. Çünkü beklenen ile istenen, arzulanan her zaman aynı olmuyor maalesef.

Evet, büyük oranda beklentiler dahilinde ve hatta bir tık altında geldi rakamlar. Yüzde 1’in bile altında. Yüzde 0,99.

‘İstenen rakamlar mıydı?’ sorusuna ise farklı pencerelerden bakabiliriz: Ekonomi yönetimi açısından arzu edilen rakamlar bunlar. Özellikle aylık bazda % 1’in altında gelmesi, uygulanan sıkı para politikasının ve programın çalıştığına dair bir sinyal olarak okunuyor.

BAKAN ŞİMŞEK, ÇOK MUTLU!

Bu arada, Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek‘i çok rahatlamış olarak gördüm ben şahsen. Hemen açıklamalarda bulundu Bakan; küresel enerji şokları nedeniyle bir dönem kesintiye uğrayan dezenflasyon sürecinin ‘tekrar başladığını‘ duyurdu, memnuniyetle. Yılın geri kalanında da, ‘kira enflâsyonundaki aşağı yönlü eğilim, ılımlı talep ve emtia fiyatlarındaki normalleşmeyle birlikte bu düşüşün sürmesini beklediklerini’ belirtti. Ne diyelim? İnşâllah bu defa bir mâni olmaz da gerçekleşir…

VATANDAŞ AÇISINDAN DURUM FARKLI

Tamam, her şey iyi güzel de, vatandaş ve çarşı-pazar açısından durum farklı görünüyor. Rakamlar matematiksel olarak düşüş eğiliminde olsa da, fiyatların hâlâ artmaya devam ettiği (burada hemen şunu belirtelim; enflâsyonun düşmesi fiyatların ucuzlaması değil, artış hızının yavaşlamasıdır) ve özellikle gıda enflâsyonunun yıllık % 35’lerde seyrettiği düşünüldüğünde, istenen rahatlama seviyesinin yakalanmış olduğundan bahsedebilir miyiz ki? Hayır. Çünkü, hayat pahalılığı doğrudan hissediliyor memleketimizde. Maaşlara yapılan zamlar maalesef gerekli rahatlamayı sağlayamıyor. Asgarî ücretliye de zaten bir ‘ara zam’ yapılmasının düşünülmediği anlaşılıyor ve bir şey daha anlaşılabilir belki de; o da, çok yakında bir seçimin olmayacağı. Yıl sonunda meselâ…

BU RAKAMLAR GEÇİM STANDARTLARININ ALTINDA

Öte yandan, bugün itibarıyla en düşük SSK ve Bağ-Kur emekli maaşının yapılan düzenlemeyle, 23 bin 552 liraya çıkarılması beklense de, açlık sınırının 37 bin lirayı, yoksulluk sınırının da 100 bin TL’yi aştığı bir ortamda, bu rakamlar temel geçim standartlarının altında kalıyor. Ev sahibi olma imkânına kavuşamamış, kiracı durumda olan milyonlarca emekli vatandaşımız var. Büyükşehirlerde kirada yaşamak zorunda kalan ve 23 bin 552 lira alan bir emeklinin (bırakın bir emekliyi, iki emekli de olsa) bu maaşla geçinmesi nasıl mümkün olacak?

Kısacası, yapılan bu zamlar, maaşların tamamen eriyip gitmesini engelliyor olabilir tabii ama artık kronik hâle gelmiş bu geçim derdine kalıcı bir şifâ ve refah artışı sunmadığının da aşikâr olduğu kanaatindeyim, vesselâm.