ZEVAL VERMESİN AMA AZICIK İNSAF VERSİN!..

Hadi gelin haftanın son gününde biraz eskiye daha doğrusu geçmişe gidelim… 50 yaş üstü olanlar şöyle bir hafızalarında canlandırsınlar… Meyve, süt, yumurta, et, peynir, zeytin vs… Hepimizin evinde fazla fazla vardı… Öyle fakir zengin ayrımı da yoktu… Ben orta halli, babası memur (öğretmen) olan bir ailenin çocuğuydum… Rahmetli annem her akşam süt içerdi, dolabımızda süt eksik olmazdı… Rahmetli babam evin mutfak ihtiyaçlarını karşılamak üzere kağıt kalemi eline aldığında listeyi yapmak için ‘2 kilo kıyma, 1 kilo kuşbaşı…’ diye başlardı rahmetli annem sıralamaya… Meyvemi… 5’er kilo, 5’er kilo yazılırdı listeye… Karpuz kavun desen, yaz mevsiminde olduğumuz için denizdeki önce çadır, sonra baraka, derken evimizde bulunan karyolanın altı dolardı… Traktörle satış için gelirdi köylüler, en az 20 tane birden alınırdı… Azaldıkça da hep ilave yapılırdı… Sucuk mu… Evimiz sobalıydı o dönem ve mutfak kapısının arkasına çakılan çivilerde 10-15 tane birden asılırdı… Peynir tenekeyle, şeker, un, soğan, sarımsak çuvalla alınırdı… Yalnız israf hiç yoktu… Bol bol diye dökülüp, saçılmaz, çöpe atılmazdı… Dışarıda yemek, köy kahvaltılarına gidilmek falan da yoktu… Analarımız hazırlardı evimizde en güzel köy kahvaltılarını… Sigara böreği, pişi (lokma ya da halka denirdi eskiden), gözleme, menemen, fırında ekmek vs. bunları analarımız her hafta yapar, sofralarımıza da konulurdu… Her şey boldu ama yine de ‘katık et kızanım!’ derlerdi… Mesela zeytini hep iki yudumda yerdik… Öyle bir kerede atmazdık ağzımıza!.. Kışın sobaların üstünde kestaneler pişerdi… Öyle yarım kilo falan değil, kilo kilo alınırdı… Dışarıda (lokanta vs.) yerine evlerde hazırlanırdı ziyafet sofraları… 3-4 aile bir arada olunur hatta bazen daha da kalabalık, sofralar kurulur, ebeveynler bir masada, çocuklara ayrı masa çeşit çeşit ev yemekleri, mezeler, mangallar vs… Bol sohbetli, keyifli, şen şakrak bir arada yenen yemekler… Bazen akrabalarla, bazen de dostlarla, arkadaşlarla… Bugün sende, yarın bende, öbür gün ötekinde… Kimde pişerse, komşuya da düşerdi!.. Giden tabakta boş gelmezdi… Teknoloji de ileri değildi… Cep telefonu falan icat edilmemişti, ev telefonları da herkeste yoktu… Ama bol bol sohbet, keyifli saatler, bol kahkahalar vardı…

Bizim çocukluğumuz, gençliğimizde teknoloji çok ileri değildi ama yediğimiz içtiğimiz her şey boldu, ulaşımı da kolaydı… Emekliler ek iş yapmaz, emekliliğinin tadını çıkarır, çoğunluğunun da hem evi hem arabası olurdu… Çocuklarını da çok rahat okuturdu…

Şimdi teknoloji ilerledi… Bir araya gelinse bile kimse kimsenin yüzüne bakmaz oldu!.. Konuşurken bile göz teması kalmadı, sosyal medyayı takipten herkesin gözleri telefonlara odaklandı!.. Sırf konum paylaşıp, hava atmak için restoranlara gidenler olduğu bile yayıldı!..

Süt mü, bırakın anneleri, çocuklar bile içemez oldu!.. Kilo kilo meyvemi, birçok çocuk bu yaz tadına bakamadı!.. Bu gidişle de kitaplardan görecekler, ismini öğrenecekler ama tadını bilemeyecekler!… Et mi, eve alınan 250 gr. kıyma ile köfte mi yiyecekler, yemeklerin içinde mi görecekler!..

Şimdiki çocuklar, gençler, çalışanlar, emekliler… Eve çifter çifter giren maaşlar… Ama yine yokluk, yine yoksulluk… Az bir kesim saltanat sürerken, büyük çoğunluk açlık sınırında… Ne oldu da bu hale geldik… Mevsiminde yetişen meyve ve sebzelere dahi ulaşamaz (alamaz) olduk… Bu kadar fakirleştik, bu kadar çaresiz kaldık…

Ev kiraları maaşları geçti, faturalar şaşkına çevirdi, temel gıdaların fiyatları tavan yaptı…

Ne diyelim, bazıları hiç dilinden düşürmüyor ya ‘Allah devletimize zeval vermesin’ diye, tabi ki zeval vermesin ama azıcık insaf versin!..

Saygılar benden size; adaletli, aydınlık bir ülkeye kavuşmak dileğiyle…