GEÇİP GİDEN ÖMÜR(MÜŞ)!..

Ne zaman bir vefat haberi duysam, bir mezarlık ziyaretinde bulunsam veya bir mezarlığın yanından geçsem, ‘Geçip giden ömür…‘ lâfı gelir hep aklıma.

Aslında baktığın zaman, ne kadar sıradan bir cümle gibi duruyor değil mi?.. Ama öyle değil işte. Düşündüğümüz zaman, barındırdığı hüznün yanında bir farkındalık da hissettirir. Süratle akıp giden zamanın, durduramadığımız ve geriye döndüremediğimiz sermayemiz olduğunu hatırlatır. ‘Daha dün çocuktuk, ne zaman bu yaşa geldik?‘ lafını söyletir bizlere. Hayatın hengâmesinde, iş-güç telaşı içerisinde, ıskalıyoruz birçok şeyi. Muhatabımıza söylemek istediğimiz bir güzel sözü, ‘Daha sonra söylerim‘, gerçekleştirmekten büyük haz ve mutluluk duyacağımız bir eylemi, ‘Emeklilikte yaparım‘ veya gitmek istediğimiz bir yere şimdi değil de, ‘Yaşlanınca giderim‘ gibi düşüncelerle hep öteleriz. İyi güzel de, bu arzu ve isteklerimizin daha sonra gerçekleşeceği konusunda bir garantimiz var mı? Örnekler çoğaltılabilir tabii ki…

‘GERÇEK MÂNÂ’DA YAŞAYALIM!

Ânın kıymetini bilmemiz gerektiğine inanıyorum. Onca gürültü ve patırtının sonunda elimizde geriye kalan bir tek şey oluyor maalesef. O da, ‘geçip giden bir ömür‘ gerçeğidir. O sebepledir ki, zamana birçok şeyi sığdırmamız gerekiyor.

Madem ki, geçip giden ömür, bir nehir gibidir; Biz onun suyunun akışını izlemekle değil, o suyun serinliğini hissettiğimiz zaman gerçek mânâda ‘yaşamış’ sayılırız.

Türk edebiyatının önemli isimlerinden olan Ahmet Hamdi Tanpınar;

“Ne içindeyim zamanın

Ne de büsbütün dışında,

Yekpare, geniş bir ânın

Parçalanmaz akışında.” diyerek, zamanın sadece akıp gitmediğini, onunla bir bütün olduğumuzu anlatır bizlere. Geçmişte yaşadıklarımız, pişmanlıklarımız ve gelecek planlarımız arasında kalmak yerine, ‘geniş ânı‘ yakalamayı tavsiye eder…

Ömür dediğimiz şey, kaç yıl sürdüğü değil, kaç kez ‘yaşadım’ dediğimiz kadardır aslında. Sevdiklerimizle hep birlikte, sağlıklı ve huzurlu bir şekilde geçen günlerimiz, hepimizin hayattaki en temel, en saf arayışı değil mi? Mutlu ve huzurlu yaşamamız o hızlı geçen zaman diliminin her ânını, âdeta bir hazineye dönüştürmez mi?.. Tabii ki bütün bu soruların cevabına rahatlıkla ‘evet‘ diyebiliriz. Çünkü hep birlikte gerçekleştirdiğimiz o derin sohbetler sırasında zaman sanki genişler, dış dünya sessiz kalır ve sadece yaşadığımız o ândan aldığımız ‘lezzet‘ geriye kalır…

ÖMRÜMÜZ, BÜYÜK BİR HAZİNE!

Her vefat haberi, tabii ki acıdır ama bize, ‘bak bir hikâye daha bitti. Senin hikâyen hâlâ devam ediyor ve sevdiklerin hâlâ yanında‘ gerçeğini de hatırlatır. Bu gerçeğin idrâk edilmesi, çok kıymetli bence. Yanımızdaki sevdiklerimize daha sıkı sarılmak için bir ‘hatırlatıcı‘ olmuş oluyor aynı zamanda.

Kısacası demek istediğim; Giden ‘bir ömür’ bize elimizdeki ‘bir ömrün’ ne kadar büyük bir hazine olduğunu haykırmış oluyor. Evet, yıldızlar gibi birer birer kayıyor hayatlar. Onun için yaşadığımız ânın değerini bilerek hareket etmeliyiz. Yukarıda da belirttiğim gibi bütün bu hayat hengâmesi, yaşadığımız ekonomik sıkıntılar v.s. sevdiklerimiz için bir şeyler yapmamıza mâni olsa da, onları sevdiğimizi bugün söylememize bir engel teşkil etmeyeceği kanaatindeyim. Bugün söyleyelim, çünkü yarın çok geç olabilir, vesselâm.