TRAKYA ÇİFTÇİSİNDE ‘MOTİVASYON’ EKSİKLİĞİ!

Köyüme ne zaman gitsem, kahvehanedeki veya başka bir ortamdaki muhabbet, dönüp dolaşıp tarıma, üretime geliyor ister istemez. Büyük umut bağlanan, üretimdeki en büyük girdi maliyetinin belini kıracak olan elektrikli traktörleri göremedik henüz tarlalarımızda ama önemli olarak gördüğüm, bir başka problemden kısaca bahsedelim isterseniz.

Çiftçi arkadaşlarımla yaptığım her sohbetimde gördüğüm; yüzlerde bir memnuniyetsizlik hâli ve düşünceli bakışların olmasıydı.

Hükûmetimiz tarafından yapılan bütün tarımsal desteklere rağmen, ödemelerin zamanında yapılamaması yani desteklerin bir sene geriden gelmesi, taksitle yapılabilmesi ve en önemlisi de, desteklere, ‘üretim bazlı’dan ziyade, ‘alan bazlı’ olarak ağırlık verilmesini, bu memnuniyetsizliği getiren sebepler olarak nitelendirebiliriz.

‘ZAMANLAMA’ TARIMIN OLMAZSA OLMAZI

Bu arada hemen belirtmiş olayım; bunları Trakya çiftçisi özelinde söylüyorum tabii. Trakya çiftçisi, toprağını büyük bir titizlikle işliyor, işlemek istiyor. ‘Zamanlama’, tarımın olmazsa olmazıdır. Desteklerin bir sene geriden gelmesi, zamanında gelmemesinin üretim planlamasına etkisi, şüphesiz olumsuz yönde olacaktır. Takdir edersiniz ki, yüksek girdi maliyetlerinin olduğu bir ekonomide, desteklerin gecikmeli olarak yapılması, paranın alım gücünü zayıflatacaktır.

‘ÜRETİM BAZLI’ DESTEĞE GERİ DÖNÜLMELİ

Öte yandan, ‘üretim bazlı’ desteklemeden ‘alan bazlı’ desteklemeye geçilmesi ise başlı başına bir problem. ‘Ne mahzuru var?’ diye düşünebiliriz belki ama bu uygulamanın da, Trakya çiftçisinde ‘motivasyon’ eksikliğine sebep olduğu aşikâr. Çünkü böyle bir durum, verimliliği cezalandırmak gibi de algılanabilir. Neticede, tarlası verimli olmayan veya verimlilik konusunda pek de gayret göstermeyen bir çiftçiyle aynı desteklemeyi almış oluyor. Konuya bu açıdan baktığımızda, böyle bir vaziyete sitem eden çiftçinin motivasyon eksikliğini anlamak zor olmayacaktır.

Bölgemiz çiftçisi, modern tarımı, kaliteli tohum ve gübreleme v.s. tercih ettiği için maliyet baskısını diğer bölge üreticilerine göre çok daha sert hissediyor. Kaldı ki, çiftçi ürettiğinin değerini göremezse bir seneki sezon ekim alanlarını daraltabilir. Bu da hiç istenmeyen bir durum olacaktır.

SADECE YEREL BİR SORUN DEĞİL!

Ne yapıp edip, ‘bölgesel bir sorundur’ demeden, bu memnuniyetsizlik ve motivasyon eksikliği daha da fazla artış göstermeden, gerekli tedbirler alınmalıdır. Bu sorunu, ‘yerel’den ziyade, bir ‘gıda arzı’ sorunu olarak görmemiz gerektiği kanaatindeyim.

Mevcut olumsuzluklara rağmen yine de, Keşan ovasından ‘mazot kokusu’ geliyor olması, çok sevindirici. Bütün çiftçilerimize, bereketli bir ‘sezon’ diliyorum.

Velhâsıl; tarımda bazı şeyler düzelmedikçe, yerli yerine oturmadıkça arzuladığımız, gerçekleşmesi için mücadele verdiğimiz, ‘dar gelirli’nin sofrasındaki ekmeği büyütmek de, oldukça zor olacaktır, vesselâm.