BU VİRÜS ÖYLE BİR TOKAT ATTI Kİ BİZE, ZENGİN-FAKİR AYIRMADAN DİKİLDİ TEPEMİZE!..
Bütün dünyayı etkisi altına alınan corona virüsün pozitif etkilerini hiç irdeledik mi acaba beynimizde… Nasıl bir adalet sağladı hepimize!.. Zengin-fakir ayırmadı, evimizin kıymetini anlattı, bu arada hepimizi pek bir hamarat yaptı!..
Çok terk etmiştik evlerimizi… En kralından kahve makinelerimiz, en markalısından çay makinelerimiz vardı ama buna rağmen paketine 5 TL verip en az 20 fincan içeceğimiz kahveye, sırf sokakta olmak adına, havamızı atmak adına fincanına en az 5 TL verip içmek daha keyifli geldi hepimize!.. Evimizde kahvaltı etmeyi unutmuştuk!.. 50 TL’ye evimizde karnımızı doyuracağımız bir kahvaltı için kişi başı 50 TL verip dışarıda yapmayı alışkanlık haline getirdik… Hep bi değişiklik arayıp dışarılarda yemek yedik, bi kere de değişiklik yapıp evde yemek yemeyi aklımıza getirmedik!.. 2 tencere kaynatıp akrabamızı, eşimizi dostumuzu evimizde ağırlamak yerine, dışarıda ağırlamayı uygun gördük… Evlerimizdeki misafir ağırlamalar neredeyse bitti, hepsi sokaklara taşındı ve hazıra alışıldı… Biz hep, evdeki hayatı dışarıda aradık!..
Daha bebelerimiz dünyaya gelmeden, anne karnında şaşaya alıştı!.. Ana karnında partilerin tadına vardı!.. Baby Shower Partisi ile başlayan dünyaya bakışı; altı ay kınaları ve tıraş partilerine kadar tantanalı bir şekilde yapıldı… Neredeyse ilk kakasına kadar parti yapma noktasına getirildi!.. Daha adım atmadan cep telefonu, konuşamadan tableti oldu… Helal ve haram unutuldu, 1 ay giyeceği kıyafetler için dünyanın parası saçıldı… Saygı bitti… Bana-anne-dede-teyze vs. yerine; babişkolar, annişkolar, teyzişkolar geldi!..
Dini bayramlarımızı yaşayamaz olmuştuk neredeyse… Büyüklerimizi ziyaret etmek yerine, valizini hazırlayan kaçtı tatile!.. Bayram havası bitti, yerine tatil havası geldi!.. Her şey sanal oldu… Uzaktan uzağa görüntü yapar olduk, ses duymak kafi geldi… Sarılmak ve dokunmak, o sıcaklığı hissetmeyi unuttuk…
Ama 2019 yılının son ayında bir vürüs geldi dünyaya… 2020’nin Mart ayında da Türkiye’ye… Öyle bir tokat attı ki hepimize, zengin-fakir ayırmadan dikildi tepemize!.. ‘Çok gezdiniz!’, ‘Çok savurdunuz!’, ‘Çok şımardınız!’ dedi… Gezmeyi, savurganlığı, şımarıklığı unutturdu… Hepimiz evlerimize kapandık, savurganlığı bıraktık, pek bir mütevazi olduk!.. Aklımızı başımıza aldık!.. Kahvemizi, çayımız evimizde içmeye, yemeklerimizi kendimiz yapmaya başladı, analarımıza, babalarımıza, eşimize, dostumuza, evlatlarımıza hasret kaldık… Ne zaman doya doya sarılıp, hasret gidereceğimiz günlerin çetelesini tutmaya başladık… Bu virüs bizi kendimize getirdi vesselam…
İnşallah bu illet bir an önce başımızdan gider, bir an önce normal hayatımıza döneriz ama umarım geçmişte yaşadıklarımızdan da ders alıp; savurganlığı, şımarıklığı, saygısızlığı da bir kenara bırakıp, evimizin kıymetini daha iyi anlarız!.. Evde Kal Türkiyem… Hayat eve sığar!.. Saygılarımla…
