YOLA ÇIKARKEN MUTLUYDUM, DÖNÜŞ YOLUNDA, MUTLULUKTAN UÇUYORDUM (1)
29 Mart 2024’ten beri, hiçbir gazeteye yazı göndermemiştim. Ama geçen hafta yaşadığım mutluluğu, hatta mutluluktan uçtuğumu yazmazsam olmazdı, diye düşündüm.
Yerel gazetelerde yıllarca, eleştiri yazıları yazdım. Ama eleştiri ile hakareti hep, birbirinden ayırdığımı düşünüyorum. Öküzün altında buzağı arandığı günümüzde, 77 yaşına kadar savcı ve yargıç karşısına çıkmamış biri olarak, bundan böyle, biraz geri planda durmaya özen gösteriyorum.
Yazı başlığına girmeden önce sizleri; 57 yıl öncesine götürmek istiyorum. 29 Temmuz 1968 günü göreve başladığım Bilecik İli, Gölpazarı İlçesi, Karacalar Köyü İlkokulu Öğretmenliğinden, 23 Mayıs 1969 günü, askere gitmek üzere ayrılmıştım. Köye ilk gittiğim gün beni, babası köyde 40 yıl imamlık yapmış, kendisi de bu işi hayrına yapmakta olan, Şevki Hoca karşılamıştı. 1994 yılı 15 Şubat günü emekli olunca, çalıştığım bu köye tekrar gitme arzusundaydım.
1996 yılı Kasım ayında bu defa köye, kendi aracımla, ziyaretçi olarak gitmiştim. Köyde, acaba kimleri bulacaktım, nasıl karşılanacaktım, bilmiyordum. Aklımdan geçen isim; köyde iyi ilişkilerimiz olan Yusuf Özer Amca’ydı. Köyün hemen dışında, tarlada otlayan bir ineğin yanında; 11-12 yaşlarında bir kız çocuğu vardı. Durdum ve “senin adın ne” dedim. “Nagehan” dedi. “Ben, Yusuf Özer Amca’yı ziyarete geldim” dediğimde; “O benim dedem olur” dedi. Sonradan öğrendim ki; Nagehan Şevki Hoca’nın da torunuymuş.
Eşim, Sakarya Devlet Hastanesinde Röntgen Teknisyeni olarak çalışan kızım ve torunumla günübirlik ziyaretimizde, Yusuf Amca’nın öğle yemeğini yediğimiz gibi, bahçesinden topladığımız sebzeler ve ormandan topladığımız mantar poşetlerini arabanın bagajına koyarak geri dönmüştük. O gün, birbirimizin telefonlarını almış, aradan geçen 29 yılda, birbirimizi arama aralığımız hiçbir zaman, iki aylık süreyi aşmamıştı. O gün, öğrencim olan Yusuf Amca’nın kızı Emine ve yine öğrencim Ayten Güner’i görme fırsatım da olmuştu.
2017 yılı Ekim ayında eşimle yaptığımız Eskişehir-Bursa gezisi öncesi Yusuf Özer Amca’yı aramış, “Eskişehir’e gelir misin” dediğimde, “Tabii ki gelirim” dedi. 10 Ekim Salı günü öğle yemeğini beraber yiyip, sohbet etmiştik.
3 Eylül günü telefonla arayıp, ziyarete gelmek istediğimi söyledim. “Ne demek, eşinizle birlikte gelirseniz, daha çok sevinirim” dedi. Ama ben, yalnız gitmeye karar vermiştim. 29 yıl sonra yine, 1968-69 yılı anılarımı tazelemiş olacaktım. Yusuf Amca ile belki bazı öğrencilerimi görecek, sohbet etme fırsatı bulacaktım. Yolculuk başlarken; içimde bir özlem ve mutluluk duygusu vardı.
8 Eylül akşamı saat 22.00 da Keşan’dan hareket beden otobüsümüz, sabah saat: 06.10 da
Bilecik Otogarı’ndaydı. Şehir içi aracıyla il merkezine gidip saat: 08.40 ta da Gölpazarı İlçesi’ne vardım. Önce; halkın, HORHORLAR ÇEŞMESİ dediği çeşmenin fotoğrafını çektim. Demir boru şeklinde, önde 17, arkada 17 kurnası olan çeşmenin tabelâsında: HİKMET AKMAN ÇEŞMESİ
29.10.1937 MİMARI HASAN yazıyordu. 34 kurnanın tamamı, yedi yirmi dört akmaya devam ediyor.
Horhorlar Çeşmesi ve Yusuf Amca’nın fotoğrafını paylaşıp, yazıma devam edeceğim.

Saat 09.45 sıraları, Karacalar Köyü’ndeydim. Öncelikle size, Yusuf Amca’dan söz etmek istiyorum. Yusuf Amca köydeki iki katlı evinde tek başına yaşıyor. Onun tek başına yaşamından söz ederken, küllenen acılarını tekrar tazeleyeceğim için üzgünüm. Ama yazmadan da edemedim.
Yusuf Amca’nın 4 kızı, bir oğlu olmuş. Kızlarından biri köyde, ötekileri başka şehirlerde evli.
1970 yılında işçi olarak Almanya’ya gitmiş. 4 yıl sonra, ağabeyini bir iş kazasında kaybedince Türkiye’ye dönmek zorunda kalmış, 1979 yılında, ailece evde yokken, evi yanmış. 1986 yılında oğlunu traktör kazasında kaybetmiş. 2004 yılında da eşi Asiye Teyze vefat etmiş. Ama yaşadığı yerin temizlik ve düzenini gördüğünüzde, burada, bir erkek tek başına yaşıyor diyemezsiniz.
Ben o köye gittiğim 1968 yılında, birinci sınıfta, 7 yaşında olan öğrencilerimin bile bugün en az 64 yaşında olmaları gerekir. Elimde, 1969 yılı Nisan ayında okulca çekilmiş öğrenci fotoğrafından başka bir belge yoktu. Bazılarını, ismen ve numaraları ile bile tanımakla birlikte, hepsini tanımam mümkün değildi. 1985 yılında 101 kişi olarak görünen köy nüfusu, 2022 de, 28 olarak görülüyor.
Yukarıda, 3 Eylül günü Yusuf Amca’ya telefon ettiğimi söylemiştim. Ben köye varıp Yusuf Amca ile buluşmamızın üzerinden 2 saat geçmemişti ki; ben aradıktan sonra, onun da telefonunun çalıştığını fark ettim. Bahçeden gelen birini görünce, az-çok tahmin etmekle beraber Yusuf Amca; “Avni geliyor” dedi. Ben de tahmin etmiştim. Gelen; 27 numaralı öğrencim Avni Sezer’di. Onunla kucaklaşıp, sohbete yeni başlamıştık ki, bahçeye başka bir erkek kişi girdi. Yusuf Amca bu defa: “Osman geliyor” dedi. Osman Dönmez’ de 26 numaralı öğrencimdi. Ama başka yerde görsem, herhalde onu tanıyamazdım, diye düşünüyorum.
Yusuf Amca, Avni ve Osman ile tam muhabbeti koyulaştırmıştık ki, Yusuf Amca’nın telefonu çaldı. Konuşma bittikten sonra telefonu kapadı: “Muallâ geliyormuş” dedi.
“Muallâ da kim, nereden geliyor” diye mi sordunuz? O soruların yanıtı ile daha sonra neler yaşandığını yarın okusak olmaz mı?
Bugünlük hoşça kalın. 15.09.2025 Mehmet USLU-Emekli Öğretmen

- ADIYLA, ESERLERİYLE YAŞAYACAK BİR ÇINARI KAYBETTİK - 20 Nisan 2026
- İFTAR MENÜSÜ - 9 Mart 2026
- CAİZ Mİ DEĞİL Mİ, HELAL Mİ HARAM MI? - 2 Mart 2026
- ADALET BUNUN NERESİNDE - 23 Şubat 2026
- ESKİ GELİBOLU CADDESİ ANILARIMDAN KESİTLER - 16 Şubat 2026
- YARGI BAĞIMSIZ VE TARAFSIZ MI? - 9 Şubat 2026
- BU ALİ GERÇEK KEŞANLI ALİ - 2 Şubat 2026
- GERÇEK IŞIĞINI YANSITAMAYAN FENER - 26 Ocak 2026
- NEDEN HEP AKP KAZANIYOR - 19 Ocak 2026
- ÜÇ YILDA BİRBİRİ ARDINA DEVRİLEN ÇINARLAR - 14 Ocak 2026






























